Piepjonge Naomi is voortaan hét kaasmeisje van Harmelen

Olav Veenhof

Toen was ze plots de baas van een kaaswinkel. Naomi Bergman — of Van Dam, want ze is ook nog nét in het huwelijksbootje gestapt — is de kersverse eigenaar van Holland Kaascentrum in Harmelen. En dat alles op haar 23ste.

Getrouwd zijn en hoofdverantwoordelijk zijn voor een kaaswinkel in Harmelen. Het zijn grote stappen die de Zegveldse maakt.

„Het zijn volle weken, maar ik besef wel heel goed dat dit allemaal dingen zijn. Dit wilde ik vanaf jongs af aan bereiken. Mijn opa zat in de kaas. Mijn oom zit in de kaas, mijn man staat op de
markt in Doorn. De kaas zit bij onze familie gewoon in ons De grote vraag: hoe komt een jonge vrouw van 23 ineens aan het roer van een kaaswinkel? Daar
weet oud-eigenaar Kees Severs alles van. „Het oude kaasmeisje, Christel, werkte hier 22 jaar, maar wilde stoppen met werken op de zaterdagen. Een andere collega kreeg een kind en trok zich terug. Ja, dan kijk je op een gegeven moment verder dan alleen binnen Harmelen."
Die iemand van buitenaf is dus Naomi uit Zegveld. Tot 1 juli loopt Naomi nog mee met Kees, die haar rustig inwerkt. „We hebben twee, drie dagen samengewerkt, en het klikt meteen", zegt hij. „En eerlijk? Als ik zie hoe ze het nu al doet, heb ik er alle vertrouwen in dat deze meid er over vijf, tien en twintig
jaar nog staat."

Potentie
Severs, die jarenlang de kaaswinkel in Harmelen runde, draagt naar eigen zeggen het stokje met een gerust hart over. Sterker nog, hij ziet mogelijk zelfs meer
potentie dan hijzelf ooit had. „Het zit wel goed. Kijk, in elk vak moet je op tijd doorselecteren. Ik begon zelf met kaas toen ik net dertig was. Ja, Naomi is nog jonger. Maar je voelt het gewoon: zij kan dit. Ze pakt het serieus goed op." Een opvolger was nodig, want om de zaak zelf draaiende houden had de 75-jarige de tijd en energie niet meer voor. „Er was niemand uit Harmelen die het wilde of kon overnemen, Maar je laat zo'n dorp als Harmelen niet zomaar zonder kaas zitten. We hebben drie-, vierhonderd vaste klanten. Dichtgaan? Dat was echt geen optie. Anders voelt het alsof je het allemaal voor niks hebt gedaan."
Uiteindelijk kwam Kees dus bij Naomi uit Zegveld terecht. Zegveld mag dan wel in dezelfde gemeente liggen als Harmelen, toch zal het allemaal wennen zijn voor de nieuwe winkeleigenaar. „Sommige klanten zcggen: ' Doe maar de kaas die ik altijd heb', maar weten dan zelf niet meer welke dat is. Dan bellen ze even hun partner, haha. In het begin zal dat nog wennen zijn voor ze, want ik ken die voorkeuren nog niet. Maar ik ga gewoon veel vragen stellen, opletten, namen onthouden. En vooral: mezelf laten zien. Dat werkt hier het best." Dat moet ook wel, want een kaaswinkel in Harmelen is méér dan kaas verkopen. „Je moet hier geen stille muis zijn", lacht Kees. „Een vlotte babbel hoort erbij. Mensen komen voor een plakje jong belegen, maar ook voor evenbijpraten. 

'Goede basis'
En al komt ze dan van buiten het dorp, Naomi weet zeker dat ze haar plek gaat vinden. „Ns ie écht toont en open bent, dan accepteren mensen je vanzelf. Dat
zit hier in de cultuur. Net als in de kaas: het gaat om de pede basis." De winkel blijft overigens grotendeels zoals klanten die kennen. Toch brengt Naomi ook haar eigen smaak mee „Ik heb veel kennis van buitenlandse kazen en zie dat jongeren daar dol op zijn. Daarmee wil ik gaan experimenteren. " Echt grote veranderingen hoeven de vaste klanten echter niet te verwachten de komende tijd. „Het mooiste compliment is als mensen het verschil niet eens merken.

Bron: AD Woerden 23 juni 2025

Groene hart in 2000...  Varen door oude schoolplaat

Ad van den Herik

Tussen de loswal in Noorden en de Hollandse Kade bij de Meije vraat in de zomermaanden een fluisterstil veen heen-en-weer. Zonnepanelen laten de schroef draaien en fietsen mogen mee aan boord. Vrijwilligers staan aan het roer. 'Geweldig'.

Hemelsbreed zijn de Nieuwkoopse Plassen niet al te ver verwijderd van Schiphol. Boven het gebied zet iedere paar minuten een vliegtuig de landing in naar onze internationale luchthaven. In de lagere luchtwegen is er ook druk vliegverkeer: aalscholvers zijn op weg naar hun visgronden in de Nieuwkoopse Plassen, onbeholpen reigers slaan hun vleugels uit en de gierzwaluwen scheren net over het water. Het riet ruist, de wolken vallen in brokken uiteen waarna de zon
zich van z'n royale kant laat zien.
Dit is waterrijk Nederland op z'n best, een oude schoolplaat die tot leven komt. Hier knaagt het hectische Randstadleven niet aan de idylle. Hier komt het natuurschoon niet in het gedrang. Alleen het trage gezoem van het zonneveer vanuit Noorden verstoort hier de stilte. De fluisterboot met opvarenden en fietsen bedwingt in een uur tijd de groen-blauwe vlek op de kaart. En in tegenstelling tot wat de naam van de (fluister) boot suggereert, mogen de opvarenden hardop praten. Dat weet ook Coby van Leeuwen-de Bruijn- „Dit is wel zo'n geweldig idee geweest: varen door een prachtig stukje natuur en de fiets kan mee.
Want aan de andere kant — of dat nou Noorden of de Meije is — kun je zo je fietstocht vervolgen. En met geweldige vrijwilligers die je vertellen over de natuur waar je doorheen vaart."
Een beeld dat Elly Driehuis, Cock Poelwiik, Arenda Rous en Leen Pauw herkennen. Deze AD Groene Hart-lezers zagen direct dat het op de raadplaat ging om de lokale toeristische attractie.

Ingenieur
Een ingenieur van deTechnische Universiteit Delft die in Nieuwkoop woonde, kwam in 1999 met het idee van een veerboot op zonne-energie, vertelt Hans Elzinga, voorzitter van de Stichting Zonneveer Nieuwkoop. "Die heeft in de werkschuur van Natuurmonumenten een boot gebouwd, voorzien van zonnepanelen. In 2000 ging hij daarmee varen in de Noordense wateren. In 2012 wilde de initiatiefnemer zijn zonneveer meenemen naar de plassen rond Giethoorn, reconstrueert Elzinga. -Wii hebben toen gezegd dat hij daar een jaar mee moest wachten, zodat wij onze eigenboot konden bouwen met onze eigen ervaren mensen. Direct aansluitend hebeen we Stichting Zonneveer Nieuwkoop opgericht." Als Elzinga spreekt over 'onze eigen ervaren mensen', dan bedoelt hij de twaalf vrijwilligers die de boot bij toerbeurt besturen van Noorden naar de Hollandse kade, zes dagen per week in de zomermaanden. Het zijn gepensioneerden die een technische of nautische achtergrond hebben. „In 2012 zijn we een sponsoractie begonnen en hebben we 25.000 euro binnengehaald", zegt Elzinga. „Vorig jaar hadden we bijna drieduizend betalende passagiers. leder jaar neemt het met een paar honderd toe. Daarom hebben we geen subsidie nodig en kunnen we alles zelf betalen: onderhoud, winterstalling, verzekering enzovoort." De 'kapitein van dienst' manoeuvreert de schuit niet alleen langs de
rietkragen en overhangende takken, maar vertelt de opvarenden ook over broedende buizerds, de visgronden van de aalscholvers en otters die zich nooit laten spotten. Ook weet de man of vrouw aan het roer te vertellen dat er zo'n tachtig reeën de Nieuwkoopse Plassen hebben gekozen als hun leefgebied.
Het varen hangt wel samen met mooi weer, legt Elzinga uit. „Per jaar hebben we tien tot vijftien niet-vaarbare dagen door regen of te harde wind. We hanteren de gouden stelregel dat de schipper bepaalt. Hij is verantwoordelijk voor de veiligheid van de passagiers en de boot."
In de winterperiode ligt de boot op de wal, in de winterstalling. Dan doen vrijwilligers het onderhoud en maken het vaartuig klaar voor weer een nieuw vaarseizoen.

Bron: AD Woerden 23 juni 2025